Release Date: | March 23, 1979 |
Recorded: | December 1978 – januari 1979 bij Sunset Sound Recorders, Hollywood, CA |
Lengte: | 32:00 |
Producer: | Ted Templeman |
Preced By: | Van Halen |
Sucucceeded By: | Women and Children First |
Van Halen II:
1. You’re No Good
2. Dance The Night Away
3. Somebody Get Me A Doctor
4. Bottoms Up!
5. Outta Love Again
6. Light Up The Sky
7. Spanish Fly
8. D.O.A.
9. Women In Love…
10. Beautiful Girls
Deze beknopte opvolger van Van Halen’s titelloze debuut verscheen slechts 13 maanden na hun eerste album. Opgenomen in drie weken en uitgebracht op 23 maart 1979, de band’s tweede album is een hard rock tour de force met de band’s stellaire muzikantschap en de up-front tovenarij van gitaar genie Eddie Van Halen en leadzanger David Lee Roth.
Het productieplan voor Van Halen’s tweede album was eenvoudig: Als je in het begin wild slaagt, keer op je stappen terug en probeer, probeer het opnieuw. De band keerde terug naar Studio 1 bij Sunset Sound Recorders op 10 december 1978, binnen een week na het voltooien van de eerste wereldtournee. Eddie was gestrest toen hij probeerde om de band uit de feeststemming te halen. “Ik probeerde de jongens wakker te schudden,” zei hij, “en zei: ‘Hé jongens, we moeten het wat kalmer aan doen, want we moeten nog een plaat maken’.”
Winnen binnen een week was het album bijna klaar- ondanks het succes van de eerste plaat, gaf hun label hen naar verluidt een kleiner opnamebudget voor de tweede keer. Veel van de gebruikte nummers waren eerste takes. Hoewel Eddie openlijk zijn wens uitsprak om elektronische synthesizers in de mix te brengen, werden dergelijke drastische veranderingen niet doorgevoerd. De songs waren meer gefocuste, puntige rockers – waarschijnlijk omdat de meer dynamische nummers voor Van Halen waren uitgekozen.
Van Halen II hield het feest op volle snelheid draaiende. Bij Sunset Sound namen ze op met een oude Putnam 610-console, een allerminst state-of-the-art mengtafel die dateerde uit de jaren vijftig. Iedereen van Frank Sinatra tot de Doors tot Walt Disney’s tekenfilms had met diezelfde apparatuur opgenomen – een goed representatief overzicht van Van Halen’s voorvaderen en invloeden.
Er waren minder duizelingwekkende pieken dan op het debuut, maar de losbandigheid was meer op de voorgrond. De plaat was leuker, en liet zien dat de band niet zomaar een dodelijk-precisie hit team uit Zuid-Californië was. Ze lachten om zichzelf tijdens een bebop bit in “Bottoms Up!” en boden een tijdloze popsingle in “Dance The Night Away”.
Hoewel Roth’s luchtsprong met gespreide adelaar op de achterkant van de cover er moest uitzien als een gewone dag op de dude ranch, was het een geënsceneerde stunt voor de fotoreportage. Bij de derde poging, landde de zanger zijwaarts en brak een bot in zijn voet. Het laatste paneel van die Bazooka Joe strip is te vinden in de hoes – een foto van Roth met zijn blote voet in het verband, terwijl hij een wandelstok vasthoudt en een groep verpleegsters entertaint.
Geleverd op 23 maart 1979, Van Halen II werd goud de volgende maand, en platina de maand daarna. Het bereikte een hoogtepunt op nummer 6 dankzij “Beautiful Girls” en het Top 20-succes van “Dance The Night Away”.
De plaat begon met een cover van Clint Ballard Jr.’s “You’re No Good,” ook de lead track op een nummer 1 album uit 1974 van de Californische soft rocker Linda Ronstadt. Nu waren de jongens van lawaai haar gebroken hart aan het hergebruiken voor hun eigen behoeften. Lichtvoetig met een volumineus gitaar intro, trapte het nummer erin als een afrekening met alle feel-good mellow fellows van het West Coast muziek establishment.
Alex identificeerde “Light Up the Sky” als de ware muzikale richting van de band op dat moment, of op zijn minst zijn persoonlijke voorkeur-een slingerend metallic nummer met een tedere onderbuik, stop-start ritmes, en een flitsende gitaarsolo. Hij deed “You’re No Good” af als “iemand anders idee van een hitsingle” – vermoedelijk Templeman, die een platenmaatschappij man in hart en nieren bleef, altijd op zoek naar hitparade actie van de bands die hij produceerde.
Eddie’s gitaar liep dik door de mix, behendig draaiend pirouettes rond de stuwkracht van de nummers. Hij weigerde nog steeds om zijn ritme tracks te verdubbelen. Om zijn “bruine” gitaargeluid aan te dikken, gaf hij er de voorkeur aan het volume te verhogen, de circuits te overdrijven, en de versterkers te laten knetteren met een natuurlijke warmte. De prachtige klokachtige intro van “Women in Love” zou een van zijn meest trotse momenten worden.
Voor “Spanish Fly”, nog zo’n hoogtepunt van Eddie, speelde hij op een gewone Ovation-nylonsnarige gitaar. Een akoestisch flamenco-achtig antwoord op de elektriciteit van “Eruption”, maar de solo van één minuut leunde nog steeds op het zelf-referentiële tikken. Terwijl gitaristen nog aan het bekomen waren van zijn finger-tapping innovaties op het eerste album, vermaande Eddie nu zijn acolieten met getapte harmonieën, waarmee hij een ander vocabulaire voor leadgitaar opende.
De band keerde terug naar de demo-sessies voor het eerste album, en bracht club-pleasers als “Somebody Get Me a Doctor” en “D.O.A.”. Evenzo was “Outta Love Again” een van de oudste Van Halen nummers, daterend van voordat Mike bij de band kwam. “Beautiful Girls” was ook verschenen op de Templeman demo’s onder de naam “Bring On the Girls”- de albumversie maakte de band’s geile tienerbenadering van hofmakerij een beetje aardiger.
Meer dan op het eerste album, schenen de mellow Doobie Brothers chops van producer Templeman door. Toch, volgens Roth, “Toen Van Halen II was opgenomen en klaar om te gaan, dacht iedereen bij Warners dat het een mislukking was.” Van Halen slaagde onder de radar van hun eigen corporate meesters.
Van Halen II: Twice The Pleasure, Twice The Fun
The VHND review
Na het equivalent van een muzikale A-bom te hebben gedropt en de collectieve geesten van rockfans overal te hebben opgeblazen met zijn debuut, keerde Van Halen terug naar de studio in december 1978 om zijn volgende stap uit te stippelen.
Van de bedrieglijk subtiele cover tot de direct bekende vocale breakdown in “Bottoms Up!” Dave, Eddie, Al en Mike deden meer dan alleen “Van Halen,” deel twee opnemen. Voortbouwend op het goed geperfectioneerde gereedschap verdiend door het spelen van lange nachten in de plaatselijke cantina, hebben ze het geluid gestold dat voor altijd geassocieerd zou worden met de naam “Van Halen.”
Nu terugkijkend, is Van Halen II altijd iets speciaals geweest, een glimp van een schijnbaar onbegrensde oceaan van potentieel van de jongens die je altijd al wilde zijn. De houding van de band (het bierdronken enthousiasme van vier jongens die de beste tijd van hun leven hebben) kwam luid en duidelijk door in de muziek en het was moeilijk voor een luisteraar om er niet door beïnvloed of geïnspireerd te worden. Het was pure muzikale bombast, maar toch wordt “II” vaak over het hoofd gezien onder de prestaties van de band. Het bevat een aantal van de band’s meest geliefde nummers, maar het is zelden geplaatst in de fan’s top drie picks.
One way you cut it, VH II was een speciale plaat die altijd zal houden een zachte plek in het hart van de fans overal.
De kans is groot dat dit was de band die je zorgde ervoor dat je had voor een reis naar het strand. Dit was de plaat die altijd maakte het op de draaitafel op vrijdagavond bier feesten. Dit was de compact disc die elke keer vervangen werd als je vrienden zich aan jouw collectie hielpen. En als er een hoes van een Van Halen-plaat werd gebruikt om joints op te rollen, dan is de kans groot dat dit, toepasselijk, de hoes was. Dit was de muziek die de soundtrack vormde voor meer zonsondergangen dan welke andere Van Halen-uitgave dan ook.
Ed’s monsterriffs in “D.O.A.” en “Somebody Get Me a Doctor” helpen het harde randje van de band te verstevigen. Andere nummers zoals “Dance The Night Away” en “Beautiful Girls” hielpen Van Halen een warme omhelzing van de radio te krijgen zonder te moeten toegeven aan het radioformaat, en bewezen dat Van Halen evenveel melodie als spieren had.
Foto’s op het album, genomen door de ervaren rockfotograaf Neil Zlozower, tonen elk bandlid in een rocksterpose terwijl Roth’s over-the-top capriolen een generatie zangers inspireren om te dromen van een leven achter de microfoon. En hey, de verpleegkundigen zijn ook niet slecht.
Terwijl het afval van drommen fans en het bekeren van sceptici langs de weg met zijn brandgevaarlijke live-optredens, Van Halen’s eerste wereldtournee met ondersteuning van Black Sabbath en andere rock notabelen hielp ook om het kwartet te smeden tot een fijne hardrock machine voor Van Halen II.
U zou het argument kunnen maken dat dit album de band’s muzikale chops evenals haar branie gestold. Dit is een van de weinige Van Halen releases die volledig gebruik maakte van de talenten van Anthony, voordat hij een stillere achterbank nam voor Maestro Eddie. Met zijn achtergrondzang op nummers als “Dance The Night Away” en “You’re No Good”, kon Mike ook zijn jazz-bas laten horen op “Outta Love Again” en “Somebody Get Me a Doctor.”
![](https://www.vhnd.com/wp-content/uploads/2012/03/VH2_poster.jpg)
Van Halen heeft op zijn eerste twee platen vastgelegd wat sommige fans beschouwen als het meest kenmerkende geluid van de band: De rauwe, rauwe, energieke muur van lawaai die altijd klonk alsof hij maar één decibel verwijderd was van het bereiken van een kritieke massa.
Kijk niet verder dan “Light Up the Sky” voor het bewijs. Het nummer dient nog steeds als een sjabloon voor het Van Halen geluid. Gevoed door een dichte, strakke uitvoering van de band, staat David Lee Roth centraal met verhalen uit een leven met 100 mijl per uur. De kenmerkende zang van de band onderbreekt een brug voordat het nummer naar het einde gaat. Dat is niet voordat een briljante Van Halen solo en drum break met DLR’s schorre falsetto. Hier draait het allemaal om – alle vier de spelers spelen een actieve rol en jagen het nummer door je stereo-installatie recht tussen je ogen. Voor de fans was het pure dynamiet.
“Spanish Fly” helpt opnieuw Eddie’s belang te benadrukken voor andere muzikanten gehypnotiseerd door zijn onderscheidende geluid. Roth’s larger than life aanwezigheid creëert een held voor jonge mannelijke fans en tegelijkertijd een wellustig object voor vrouwelijke fans om naar te verlangen.
Misschien wel de meest besmettelijke van alle nummers van de band, “Dance The Night Away” dient als een van de beste singles van de band. Er is geen betere test van een single dan te zien hoe iemand die het net voor de eerste keer gehoord heeft meezingt met het refrein voordat het nummer zelfs door is.
Voor ons was VH II een instant klassieker, een mix van alle dingen die we leuk vonden aan Van Halen in de eerste plaats; onvergetelijke melodieën die een killer punch verpakken. Een mix van nummers die de band vriendin-vriendelijk maakte, terwijl ze genoeg sonische boem om de jongens te imponeren.
Maar dan, er is altijd geweest dat type van beroep met Van Halen. Ze hebben altijd voor elk wat wils geboden.
Sales:
Dit album (Warner Bros. 3312 ) werd in zes dagen opgenomen en uitgebracht op 03/23/79. Het bereikte #6 in de U.S. charts (04/14/79) en #23 in de U.K. charts (04/14/79). Het werd goud gecertificeerd op 04/03/79, platina op 05/08/79, drievoudig platina op 10/22/84, en viervoudig platina op 07/05/90. Het album werd geremasterd en opnieuw uitgebracht op 19 september 2000. 5,7 miljoen exemplaren zijn verkocht in de V.S. vanaf 2004. (Het is niet opnieuw gecertificeerd door de RIAA sinds dat jaar, dus de exacte Amerikaanse verkoop is onbekend).
Misc. feiten:
Het album werd opgenomen ongeveer een week na het einde van de eerste wereldtournee. De band vond dat de tour hen beter voorbereidde op het opnemen dan ze ooit zouden zijn na een rustpauze.
De Sheraton Inn van Madison, WI, wordt bedankt in de liner notes van het album. Tijdens de eerste tournee van Van Halen vernielden ze de zevende verdieping van het hotel, gooiden televisies uit de ramen en hielden brandblussergevechten in de gangen. Ze gaven de schuld aan hun tourgenoten, Journey.
David Lee Roth brak zijn voet tijdens een fotoshoot voor de achterflap. Hij deed drie 12-voet sprongen, landde verkeerd op de derde sprong en brak vervolgens zijn rechtervoet. Toen de foto’s voor de binnenhoes later werden gemaakt, was de voet nog steeds ingezwachteld en dat is duidelijk te zien op de laatste hoes die bij het album zit. De derde sprong was de beste en die werd gebruikt voor de opname.
Mysterieus genoeg is Alex Van Halen afwezig in de songwriting credits op kant twee van de cassette-versie van dit album, waarschijnlijk door een drukfout.
Michael Anthony gebruikte een kleine basversterker voor zijn partijen op het album, en voor de gitaar overdubs, gebruikte Eddie slechts één cabinet en head in tegenstelling tot zijn gebruikelijke muur van versterkers.
LIVE FOOTAGE!:
Godzijdank dat de band besloot om op een avond tijdens hun tournee in 1979 een stukje van hun concert professioneel te filmen, want als ze dat niet hadden gedaan, zouden we geen pro-shot beelden uit de jaren zeventig hebben! Drie nummers werden gefilmd nadat het album was uitgebracht, en later uitgezonden op een Don Kirshner’s Rock Concert uitzending: “Dance The Night Away”, “You’re No Good”, en “Bottoms Up!”. (Klik op deze links om de video’s te bekijken). Terwijl dit kostbare beeldmateriaal op youtube circuleert in mindere kwaliteit, heeft de band het om de een of andere reden nog niet officieel uitgebracht op home video.
Credits: Het grootste deel van deze Van Halen II album pagina (en de songpagina’s waarnaar vanaf hier wordt gelinkt) is geschreven door de medewerkers van VHND. Daarnaast is veel van de informatie afkomstig uit het boek “Everybody Wants Some: The Van Halen Saga”, door Ian Christie, en ook de Van Halen Encyclopedia, door CJ Chilvers. De Van Halen Nieuws Desk heeft onlangs de VHE overgenomen en we zullen grote delen van de VHE toevoegen aan de VHND.